O wielopostaciowości Z. świadczą także jego epifanie chtoniczne: jako Z. Eubulaios ['pan dobrej rady'] występował u boku Demeter i Persefony w obrzędach misteryjnych; Z. Meilichios ['łagodny'] był bogiem obdarzającym płodnością i bogactwem (liczne stele wotywne, wystawiane w jego sanktuariach przez osoby prywatne, przedstawiają go pod postacią węża); drugą funkcją Z. Meilichiosa było oczyszczanie ze zmazy krwi (Ateny, Selinunt, gdzie czczono go razem z Eumenidami). Attyckie święto ku czci Z. Meilichiosa, Diasia, miało charakter apotropaiczny. W ikonografii Z. ukazywano jako tronującego króla (m.in. słynny posąg kultowy w Olimpii, dzieło Fidiasza) lub ciskającego pioruny mocarza (spiżowy posąg z przylądka Artemision, ok. 460 p.n.e. Muzeum Archeol., Ateny; statua brązowa z Dodony, ok. 460 p.n.e. Antikensammlung, Berlin). Atrybutami Z. są: berło, piorun w kształcie lilii (wpływ ikonografii bliskowsch.), orzeł.
A.B. Cook Zeus: A Study in Ancient Religion, vol. 1 Zeus God of the Bright Sky, vol. 2-3 Zeus God of the Dark Sky, Cambridge 1914-40
K.W. Arafat Classical Zeus. A Study in Art and Literature, Oxford 1990.